Advertisements
Breaking Newz:

Ο άνθρωπος των Χριστουγέννων

Τα Χριστούγεννα είναι μια εποχή που εμπνέει μεγαλόπνοα συναισθήματα, γιγάντιες ψευδαισθήσεις και εκρηκτικά βαρύγδουπες δηλώσεις που καταρρίπτονται πριν καλά καλά σβήσει ο απόηχός τους. Εξ αιτίας του ψυχαναγκαστικού εορταστικού κλίματος όλοι νιώθουν την ανάγκη να προσποιηθούν πως κάτι άλλαξε μέσα τους, ενώ στην πραγματικότητα τα πάντα ρέουν ως συνήθως, απλά η καθημερινότητα αποκτά διαφορετικό αμπαλάζ. Θα ήταν άδικο να επιρρίψουμε την ευθύνη της πρόσκαιρης αυτής μεταστροφής των ανθρώπων στην βιομηχανική εμπορευματοποίηση των Χριστουγέννων, γιατί στην πραγματικότητα οι άνθρωποι είναι εκείνοι που ικετεύουν εκούσια ή αθέλητα για λίγα ψήγματα επιφανειακής φιλευσπλαχνίας και αβρότητας, εκμεταλλευόμενοι την εκάστοτε πρόσφορη εποχή. Τα κακόγουστα λαμπιόνια, οι υπερφορτωμένες  βιτρίνες και το εορταστικό ωράριο είναι μόνο η αφορμή για την πάγια εκτόξευση συγκεκριμένων φράσεων που τελούν υπό τo καθεστώς της υποτιθέμενης ανθρώπινης καλοσύνης, κάθε χρόνο τέτοια εποχή:

 

 

1 «ΧΡΟΝΙΑΡΕΣ ΜΕΡΕΣ, ΕΚΑΝΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΠΕΤΡΑ ΡΕ ΣΥ»

Δεν έχει σημασία τι έχει προηγηθεί και τι θα ακολουθήσει. Ο άνθρωπος των Χριστουγέννων, είτε είναι σκληρός είτε μαλθακός, αυτές τις μέρες θα υιοθετήσει ναζιάρικο τόνο φωνής και θα αντιμετωπίσει όλα τα δεινά της ζωής του με επιτηδευμένη καλοσύνη και διαλλακτικότητα, παρότι λίγο πριν κρατούσε την πλέον άτεγκτη στάση υπερήφανου δυνάστη απέναντι στους πάντες και τα πάντα. Η φράση αυτή μπορεί να αναφέρεται σε κάθε είδους ζήτημα όπως είναι η ανταπόκριση σε κάποιον που περιφρονούσε, η επαναδιαπραγμάτευση ενός θέματος για το οποίο είχε εκδώσει οριστική απόφαση «ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΜΟΥ» ή η επαναπροσέγγιση ατόμων που έκαναν το έγκλημα να πληγώσουν τον προχριστουγεννιάτικο εγωισμό του. Συνήθως όμως, η καρδιά από πέτρα απαντά σε γκομενικά ζητήματα, όπου ο άνθρωπος των Χριστουγέννων πείθει τον εαυτό του πως δίνει τόπο στην οργή και μια δεύτερη ευκαιρία στον αμαρτωλό πρώην του, ενώ στην πραγματικότητα απλά μεταμφιέζει υστερόβουλα την αδυναμία του σε μεγαλοψυχία.

 

2 «ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ»

Ο άνθρωπος των Χριστουγέννων πιστεύει πως κάθε μέρα περνάει έναν Γολγοθά αυτοθυσίας και αλτρουιστικού μαρτυρίου, απλώς επειδή δουλεύει και δεν παραθερίζει κάπου στην Κούβα. Για να αποφορτιστεί από τα ανυπόφορα βατ της συναισθηματικής απογοήτευσης και της ηθικής ματαίωσης, εναποθέτει την υπαιτιότητα της καθημερινής του μετριότητας στους άλλους, ανάγει εαυτόν σε οσιομάρτυρα και ως εκ τούτου θεωρεί πως τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που πρέπει να δικαιωθεί επιτέλους. Παραδόξως δεν προβαίνει σε καμία ενέργεια ουσιαστικής βελτίωσης της ανυπόφορης καθημερινότητάς του παρότι «ΦΙΛΕ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ, ΕΧΩ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΙ ΕΒΓΑΛΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΙΡΣΟ» αλλά κρίνει σκόπιμη την καταβολή ενός μηνιάτικου για την αγορά iPhone ή ενός tote Louis Vuitton.

 

 

3 «ΣΠΑΡΑΖΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΩ ΕΤΣΙ»

Κάθε μέρα είναι εκεί. Λαγοκοιμούνται στο ίδιο πεζοδρόμιο, κάθονται αποχαυνωμένοι στο ίδιο παγκάκι, φορούν τα ίδια ρούχα, ψελλίζουν τις ίδιες ασυναρτησίες. Ναρκομανείς, άστεγοι, ναρκομανείς άστεγοι, άνθρωποι άρρωστοι και χωρίς ελπίδα που έχουν χάσει ακόμα και το κουράγιο να μας απευθύνουν τον λόγο και απλώς ζητάνε βοήθεια τείνοντας νωχελικά το χέρι τους. Ο άνθρωπος των Χριστουγέννων τους βλέπει και τους προσπερνά συνέχεια, κρατώντας τη μύτη του επιδεικτικά και αηδιάζοντας στο φευγαλέο θέαμα. Πολύ συχνά δε, τσεκάρει νευρικά αν ο ποδόγυρός του ακούμπησε κατά λάθος τα μιάσματα, έτοιμος να βγάλει κάποιο από τα υγρά μαντιλάκια που κρύβει στην υποχόνδρια φαρέτρα του. Ως δια μαγείας όμως, την περίοδο των Χριστουγέννων δεν προσπερνάει κατευθείαν. Κοντοστέκεται για λίγο, παίρνει έκφραση λαβωμένου ελαφιού ενώπιον νεκρής ελαφομάνας και λέει προσποιητά «ωχου μωρέεε, κι αυτοί ψυχούλα έχουν». Η ευαισθησία φυσικά εξανεμίζεται κάπου ανάμεσα στο δίλημμα: Άστεγος ή βόλτα στο attica, με την πλάστιγγα να γέρνει υπέρ της κομψότερης επιλογής που θα ενθαρρύνει κι άλλες τέτοιες κρίσεις ευσυνειδησίας αντίστοιχης κοινωνικής χρησιμότητας στο επόμενο στενό. Κάποιες φορές ο άστεγος έχει την τύχη να λάβει μερικά από τα περισσευούμενα ψιλά του τελευταίου καφέ, χαρίζοντας στον κενό ευεργέτη του το ετήσιο ανθρωπιστικό επίχρισμα που είχε τόσο ανάγκη.

 

 

4 «ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΦΕΤΟΣ ΡΕΒΕΓΙΟΝ;»

Μια από τις λέξεις που ανέκαθεν σιχαινόμουν με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, είναι η λέξη ρεβεγιόν, ακριβώς επειδή αντιπροσωπεύει τα χαρακτηριστικά εκείνα του νεόπλουτου νεοέλληνα που απεχθάνομαι. Την ψευδαίσθηση μεγαλείου, την επιδειξιομανία, την ακόρεστη ματαιοδοξία και τον κακώς νοούμενο μοντερνισμό που στην πραγματικότητα είναι πιο σάπιος από οτιδήποτε παλιομοδίτικο. Το βράδυ του περίφημου ρεβεγιόν, που δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια παρωχημένη εξαγορά της ιδεατής και ουσία ανύπαρκτης κοσμικότητας του δυστυχισμένου μικροαστού, φέρνει στην επιφάνεια την μωρουδιακή ανάγκη των ενηλίκων να αποτελέσουν αντικείμενο θαυμασμού των γύρω τους φορώντας το ρούχο που επέλεξαν κοπιωδώς ειδικά γι’αυτό το σκοπό. Κακογερασμένες γυναίκες που δεν παραιτούνται από τις άκαρπες νεανικές τους αξιώσεις, ανόητα κοριτσάκια που ονειρεύονται ένα μονόστηλο στο ΟΚ αφιερωμένο στην εμφάνισή τους, αλλά και άπειροι χρεωμένοι πενηντάρηδες με ρόλεξ, παρέα με τους αποτριχωμένους και στυτικά δυσλειτουργικούς γιους τους, συνωστίζονται σε ατάκτως εξευγενισμένα σκυλάδικα και κρυόκωλα μπαρ, για να εκπληρώσουν την αποστολή του ρεβεγιόν και να συμπληρώσουν ένα ακόμη κουτάκι στον πίνακα των διάφορων ψυχώσεών τους.

 

5 «ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ;»

Η φιλαργυρία που διακατέχει τους περισσότερους Έλληνες έχει κληροδοτηθεί σαν λανθάνον γενετικό χαρακτηριστικό στα παιδιά τους μέσω της αισχρής διαπαιδαγώγησης που διενεργείται στα αντίστοιχα σπίτια με άξονα τη φιλοσοφία: λεφτά-δύναμη-καλύτερος από το διπλανό. Ας μη γελιόμαστε, τα περισσότερα Ελληνάκια δεν είναι σαν τα γλυκύτατα ξανθά παιδάκια των ξένων διαφημίσεων δημητριακών, που κάνουν αφελείς ερωτήσεις με τα χαριτωμένα ματάκια τους να λάμπουν από αθωότητα και ακατέργαστη ειλικρίνεια. Είναι αγενή, κουτοπόνηρα και ξερόλες που το μόνο τους μέλημα είναι να αποκτήσουν όσο περισσότερα παιχνίδια μπορούν ή τουλάχιστον περισσότερα από τον διπλανό τους στο σχολείο. Με αυτό το ηθικό υπόβαθρο και κατόπιν των παραπλανητικών παραινέσεων των ηλίθιων γονέων τους, οι μικροί Έλληνες ξαμολούνται φιλόδοξοι και αδίστακτοι στους δρόμους, με φαινομενικό σκοπό να τηρήσουν την παράδοση που θέλει κάθε ελληνικό σπίτι να πλήττεται από την ηχορρύπανση καλάντων «έτσι μωρέ, για το καλό». Χιλιάδες μικροί δαίμονες, (αποφεύγω να τους χαρακτηρίσω ανθρωπόμορφους γιατί τα παιδιά της Ελλάδας θυμίζουν έντονα μυθικούς καλικάντζαρους) χτυπάνε επίμονα τα κουδούνια απαιτώντας χρήματα, ως αντάλλαγμα για την παροχή μισής νότας και τριών στοναρισμάτων. Συχνά, τα μικρά έχουν το θράσος να θέσουν και όρους κατά την είσπραξη του ανταποδοτικού τους τέλους, μετερχόμενα τις γλοιώδεις τακτικές πειθούς και επίκλησης στην παράδοση που τα δίδαξαν οι γονείς.

 

 

6 «ΕΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ…»

Η βασιλόπιτα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της χριστιανικής παράδοσης των Χριστουγέννων και συνταγή φετίχ της Ελληνίδας μαμάς. Είτε περιέχει φλουρί των δυο ευρώ είτε του ενός, είτε περιλαμβάνει ξύσματα πορτοκαλιού είτε όχι, στο τέλος θα γίνει σκατά αφού εκατό ζευγάρια χέρια θα της επιτεθούν για να εντοπίσουν το κρυμμένο νόμισμα που χαρίζει στο νικητή τύχη, υγεία, ευεξία και αντισώματα κατά της σπαστικής κολίτιδας. Το εκνευριστικό, ωστόσο, της υπόθεσης δεν είναι άλλο από το συνήθειο της μαμάς να θυμάται κατά την κοπή της πίτας όλους τους αγαπημένους της αγίους, συμπεριλαμβανομένων και των μεταξύ τους συνεργασιών (Κωνσταντίνος featuring Ελένη παίζει πολύ) για να αποδώσει στον καθένα το σωστό κομμάτι. Στο τέλος, φυσικά, κομμάτι παίρνουν μέχρι και οι σοβάδες του σπιτιού και τα τελευταία κουτσουρεμένα κομμάτια είναι αυτά που απομένουν για τα μέλη της οικογένειας, ενώ το φλουρί πέφτει πάντα του Χριστού (και αν δεν πέσει κατά ένα περίεργο τρόπο θα διαπιστωθεί πως το νικητήριο κομμάτι συνορεύει επικίνδυνα με εκείνο του υιού του Θεού). Ένα βομβαρδισμένο τραπέζι γεμάτο ακρωτηριασμένες μερίδες και ψίχουλα είναι το καταστροφικό σκηνικό που έπεται της γαστρονομικής ιεροτελεστίας, συνοδευόμενο από την παραληρηματική ηχώ μιας γυναικείας φωνής που κατσαδιάζει όσους δεν έφαγαν.

 

7 «ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΕΡΜΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ»

Ο άνθρωπος των Χριστουγέννων είναι ιδιαίτερα ευάλωτος στον ανανεωτικό αέρα που φυσάει τη συγκεκριμένη περίοδο και απολαμβάνει να ευαγγελίζεται τον επαναπροσδιορισμό της προσωπικότητάς του, ξεκινώντας πάντα από την πρώτη του μηνός. Σύμφωνα με τις χριστουγεννιάτικες εξαγγελίες των περισσότερων, μέσα σε λίγες μέρες θα χαθούν εκατοντάδες κιλά, θα κοπούν χιλιάδες νοσηρές συνήθειες και θα ενεργοποιηθούν άπειρες συνδρομές στο γυμναστήριο. Καθώς όμως η πρωτομηνιά πλησιάζει, η ισχύς των προσδοκιών αρχίζει να μειώνεται αισθητά, με αποτέλεσμα η πιο αισιόδοξη πρόβλεψη να είναι το σφράγισμα κάποιας κουφάλας και η πιο μεγαλόσχημη η αλλαγή μάρκας σερβιέτας.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: