Advertisements
Breaking Newz:

17 Νοέμβρη: Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμοSHUT THE FUCK UP PLEASE

Με τις εθνικές επετείους δεν τα πάω καθόλου καλά, γιατί ο υπερβάλλων συναισθηματισμός που περιβάλλει τα κάθε λογής μνημόσυνα, με κάνει να αμφιβάλω για την ακρίβεια της μνήμης όσων τα τελούν περιπαθώς. Επιπλέον, πέραν του ότι έχω σοβαρές επιφυλάξεις ως προς το αν και κατά πόσο γνωρίζουμε τι πάμε να τιμήσουμε, είμαι αρκετά δύσπιστος και σε ό, τι έχει να κάνει με την αγνότητα των προθέσεων όλων εκείνων που κάθε φορά σπεύδουν να πρωτοστατήσουν σε γιορτές και σε πορείες. Θέλω πολύ να πιστέψω ότι είναι τα υψηλά ιδανικά που τους καθοδηγούν, αλλά πάντα κάτι μου λέει ότι η πολιτική σπέκουλα είναι η ισχυρότερη κινητήριος δύναμη.

Η παράμετρος, όμως, που με ενοχλεί περισσότερο από κάθε άλλη σε επετείους όπως αυτή της 17 Νοέμβρη, είναι η μυθοποίηση του γεγονότος πάνω στη βάση της εύκολης και εντελώς ποπ επαναστατικότητας, η οποία μετατρέπει την επέτειο ενός τραυματικού περιστατικού σε πλαστελίνη, για να πλάσει ο καθένας την ιστορία στα μέτρα του και να την αναπαραγάγει όπως θεωρεί ότι θα πουλήσει καλύτερα στο facebook. Στο τέλος της ημέρας, δηλαδή, το θέμα παύει να είναι το Πολυτεχνείο καθεαυτό, γιατί τη θέση του παίρνει μια ολόκληρη βιομηχανία σύγχρονης (και εντελώς αυθαίρετης) πολιτικής κριτικής, που νομιμοποιεί την εκφορά της μέσω των ιστορικών θραυσμάτων τα οποία επιδαψιλεύει η επέτειος. Δουλειά δεν είχε ο διάολος, γαμούσε τα παιδιά του, με λίγα λόγια.

Κάθε χρόνο λοιπόν, η 17 Νοέμβρη δίνει το έναυσμα για έναν κυκεώνα αδόκιμων συγκρίσεων και παραλληλισμών, τροφοδοτώντας τη φαντασία των σημερινών πολιτικών όντων ώστε το καθένα σύμφωνα με το συμφέρον του να τη μειώσει ή να τη γιγαντώσει, να την περιπλέξει ή να την απλουστεύσει, να την αναιρέσει ή να την πολλαπλασιάσει, και πάντως, σε κάθε περίπτωση να την εμπορευθεί όσο μπορεί. Και από το πλαίσιο αυτής της πρακτικής δεν λείπει ποτέ η τόσο προσφιλής στους Έλληνες επίκληση στην αυθεντία – αυτό το δόλιο name dropping που επιχειρεί κακήν κακώς να προσδώσει κύρος στην προπαγάνδα του ενός και του άλλου, χρησιμοποιώντας το γκελ κάποιων εγνωσμένης σοφίας προσώπων (συνήθως νεκρών).

Είναι πολύ αστείος και ταυτόχρονα ανησυχητικός ο τρόπος που το απόσταγμα γνώσης και καλλιέργειας του Χατζιδάκι, για παράδειγμα, μετατρέπεται σε μαζικό τσιτάτο για να επικυρώσει την κατ’ επάγγελμα τελούμενη κινδυνολογία μερικών, που τρέφονται οικονομικά και ηθικά από το φιλοπολεμικό κλίμα σε περιόδους κρίσης. Γιατί το να ωθείς τον κόσμο να αλληλοσκοτωθεί, δεν λέει και πολλά από μόνο του, αλλά το να χαρίζεις φιλοσοφικό βάθος στις νοσηρές σου παραινέσεις, καπηλευόμενος φιγούρες βεληνεκούς Χατζιδάκι ή Ραφαηλίδη, είναι σαφώς πιο αποδοτικό. Ειδικά αυτό το “τέρας” του Χατζιδάκι είναι η μεγαλύτερη συνθηματολογική καραμέλα των τελευταίων ετών, μιας και όλοι αποφάσισαν να το διερμηνεύσουν βάσει των πολύ υποκειμενικών τους κρίσεων περί φασισμού. Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι το τέρας όλοι το εντοπίζουν στο πρόσωπο του αντιπάλου! Ποτέ στον ίδιο τους τον εαυτό!

Η επίκληση στην αυθεντία ως μέθοδος ισχυροποίησης ενός επιχειρήματος χωρίς βάση και αυτοτελή ταυτότητα, είναι ο πιο χαρακτηριστικός κράχτης του ετερόφωτου ατόμου, της ανεδαφικής κι ανέμπνευστης σκέψης που ψάχνει έναν δυνατό κηδεμόνα για να την τοποθετήσει κάτω από τη νομιμοποιητική και προστατευτική του ομπρέλα. Ιδίως στις μέρες μας, που υπό το ταραχώδες κοινωνικοπολιτικό καθεστώς όλοι ψάχνουν ένα ιδεολογικό απάγκιο να αράξουν, η καταχρηστική και σε πολλές περιπτώσεις χυδαία οικειοποίηση των λόγων και του πνεύματος άλλων, αποδεικνύεται ως ο μοναδικός τρόπος επιβίωσης για μερικούς. Κάτι σαν σανίδα σωτηρίας όσων κινδυνεύουν από την εκστρατεία αστυνόμευσης φρονημάτων, από τις νευρωτικά πολιτικοποιημένες αγέλες που είτε θα σε εντάξουν στο σώμα τους είτε θα σε πολεμήσουν ως απολιτίκ μίασμα.

Με τρομάζει η σκέψη ότι και φέτος (ίσως περισσότερο από κάθε προηγούμενη χρονιά) το Πολυτεχνείο θα αποτελέσει την πλατφόρμα ανάπτυξης ιδιοτελούς μικροπολιτικής ρητορικής, με στόχο την εξυπηρέτηση του πολύ στενού συγκυριακού συμφέροντος εκείνων που τρέφονται και ανελίσσονται από και μέσα στην ταραχή και την αναμπουμπούλα. Όπως συμβαίνει κατά κόρον και με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, ένα κάρο άσχετοι θα πατήσουν πάνω σε πτώματα με τα οποία καμία σχέση δεν έχουν, θα πιάσουν στο στόμα τους ονόματα που δεν έχουν κανένα δικαίωμα να πιάσουν, θα ιδιοποιηθούν μνήμες και αγώνες λες και πρόκειται για δικά τους κτήματα, και θα μας τραμπουκίσουν σαν θεματοφύλακες και πρεσβευτές της ιστορικής ορθοδοξίας, αφήνοντάς μας δύο επιλογές. Ή να αφομοιωθούμε από το κύμα του σαρωτικού παραλογισμού ή να βγούμε απ’ τη μέση. Άλλωστε κάτι σχετικό θα ’χε πει κάποτε και κάποιος διάσημος φιλόσοφος για την μοίρα όσων δεν ακολουθούν την “επανάσταση”, το οποίο σίγουρα στρέφεται εναντίον μας (ενδεχομένως ελαφρώς παραλλαγμένο, αλλά τι σημασία έχει;).

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: