Advertisements
Breaking Newz:

Έγινα δημόσιος υπάλληλος για δύο μήνες

…και αυτό είναι το απόσταγμα της εμπειρίας μου:

Υπάρχει κόσμος που δουλεύει πολύ. Όσο σοκαριστικό κι αν ακούγεται, υπάρχουν πράγματι άτομα που κανουν τη δουλειά τους αγόγγυστα, χωρίς να τεμπελιάζουν και χωρίς να θεωρούν ότι κάνουν στο κοινό χάρη που το εξυπηρετούν. Απαντούν κυρίως σε διευθυντικές θέσεις, όμως, πράγμα εύλογο, μιας και μόνο όσοι είναι επιφορτισμένοι με πολλές και ουσιαστικές ευθύνες δύνανται να αναπτύξουν και πραγματικό work ethic (όπως συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα).

Υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που δεν δουλεύει αρκετά και αποτελεσματικά, και δυστυχώς αποτελεί την πλειοψηφία. Πρόκειται για άτομα που βαριούνται τη ζωή τους και συνεπώς δεν αποδίδουν ούτε ποιοτικά ούτε ποσοτικά, επειδή, εκ των πραγμάτων, δεν τους δίνεται κανένα κίνητρο να αναπτύξουν επαγγελματικές δεξιότητες, καθώς αναλώνονται σε τυποποιημένες υπηρεσιακές εργασίες χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι:

Οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι εκτελούν δουλειές που θα μπορούσαν κάλλιστα να διεκπεραιωθούν ηλεκτρονικά, αν το κράτος αποφάσιζε να οργανωθεί. Φτάνουμε στο τέλος του 2014 και υπάρχουν ακόμα γραφεία και γραφειάκια που εκδίδουν πιστοποιητικά, ψάχνουν φακέλους, αρχειοθετούν, βάζουν σφραγιδούλες και γενικά χρησιμοποιούν ανθρώπινο δυναμικό για να φέρουν εις πέρας διαδικασίες που θα ‘πρεπε να είναι αυτοματοποιημένες και να συντελούνται εξ αποστάσεως.

Και στο ότι:

Μία δουλειά κατακερματίζεται σε εκατό πόστα, κι ο καθένας αναλαμβάνει ένα μικρό κομματάκι της, αποποιούμενος κάθε ευθύνη για οποιοδήποτε άλλο επιμέρους στοιχείο της. Έτσι, φτάνουμε στο σημείο να χρειαζόμαστε ένα έγγραφο όλο κι όλο, αλλά να υποχρεούμαστε να απευθυνθούμε σε 5 διαφορετικά άτομα (σε διαφορετικούς ορόφους), γιατί άλλος πρέπει να εκτυπώσει το χαρτί, άλλος να το υπογράψει, άλλος να το σφραγίσει, άλλος να το πρωτοκολλήσει και άλλος να το θεωρήσει. Οι υπάλληλοι εκπαιδεύονται στο να αποφεύγουν τις ευθύνες και να προστατεύουν τον ζωτικό χώρο της αδράνειάς τους, και σταδιακά ο χώρος εργασίας τους μετατρέπεται σε παράρτημα του σπιτιού τους, αφού πάνω κάτω και τα δύο μέρη διαπνέονται από την ίδια χαλαρότητα.

Ο έλεγχος των υπαλλήλων από τους προϊσταμένους είναι ελαστικός και δεν έχει κανένα ουσιαστικό αντίκτυπο στους πρώτους (αν και όλοι έχουν αρχίσει να προσέχουν τις αξιολογήσεις τους περισσότερο, γιατί φοβούνται πως στο απώτερο μέλλον τα πράγματα θα αλλάξουν). Τυπικοί θεωρούνται οι υπάλληλοι που εμφανίζονται στο πόστο τους καθημερινά. Κατά τα λοιπά, όλοι κάνουν σκόντο στο ωράριό τους όταν θέλουν, λουφάρουν με κάθε πρόσφορη ευκαιρία και καπνίζουν όπου βρουν. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις ορισμένων προσώπων που έρχονται για δουλειά “όποτε αισθάνονται καλά”, γιατί είναι συνεχώς αδιάθετοι. Παραδόξως, ανάμεσα στους -υπό άλλες συνθήκες ανταγωνιστικούς- υπαλλήλους, επικρατεί ένα κλίμα ομοθυμίας σε ό, τι αφορά τις απουσίες τους – είναι ο μόνος τομέας στον οποίο ο ένας βλέπει τον άλλο με συμπάθεια και κατανόηση.

Όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι πιστεύουν ότι θα αφήσουν τα κόκκαλά τους μέσα στην υπηρεσία. Κάποιοι εξ αυτών νιώθουν ήδη νεκροί. Η εικόνα ενός ξερακιανού ασπρομάλλη κυρίου που μονολογεί και χάνεται σ’ έναν γκρίζο διάδρομο κουτσαίνοντας υπό το βάρος δέκα φακέλων, είναι η πιο αντιπροσωπευτική εικονογράφηση που μπορείτε να πλάσετε για τη ζωή στο Δημόσιο.

Δεν είναι απαραίτητο ότι αυτός που σας εξυπηρετεί, γνωρίζει και για ποιο πράγμα μιλάει. Η μικρή μου πείρα μου έδειξε ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι μετέρχονται έναν πολύ δημιουργικό αυτοσχεδιασμό όταν καλούνται να εξυπηρετήσουν, εφευρίσκοντας νέους νόμους, κανονισμούς ή και καινούργιες διαδρομές μέσα στο κτίριο.

Οι καλές τουαλέτες είναι για το προσωπικό και είναι πάντα κλειδωμένες. Το κλειδί το κρατάει η προϊσταμένη και όποιος έβγαλε αντικλείδι με δικά του έξοδα.

Όσο πιο ψηλά είναι ο όροφος που δουλεύεις, τόσο πιο σημαντικός θεωρείσαι.

Πέρα από τις κανονικές τους αρμοδιότητες, οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν ακόμα μία, εντελώς άγραφη, που όμως θα ’πρεπε να κοστολογείται ακριβά. Να προσανατολίζουν τον κόσμο.

Κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς ανοίγουν τα παράθυρα, αλλά όλοι έχουν κι από μία θεωρία.

Μπορεί οι ώρες εξυπηρέτησης του κοινού να σας φαίνονται λίγες, αλλά, πιστέψτε με, ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΑΡΚΕΤΕΣ. Απ’ ό, τι έμαθα τον τελευταίο καιρό εκ των έσω, οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν κι άλλη δουλειά εκτός απ’ το να σας εξυπηρετούν και, ακόμα κι αν τους βλέπετε να κάθονται ενώ αρνούνται να σας εξυπηρετήσουν, μάλλον το κάνουν επειδή την περιμένουν. Και, ναι, όσο την περιμένουν, ίσως μπορούν να εξυπηρετήσουν άλλον έναν, αλλά μετά θα πλακώσει κι άλλος, μετά κι άλλος κ.ο.κ. Και στο τέλος, θα φύγουν από τη δουλειά απόγευμα.

Η προέλευση μερικών υπαλλήλων είναι ασαφής και ύποπτη. Υπάρχουν δηλαδή άτομα, για τα οποία κανείς δεν ξέρει πώς βρέθηκαν στη θέση που βρέθηκαν, το παρελθόν τους είναι εξαιρετικά νεφελώδες, και όλοι κάνουν εικασίες πίσω από την πλάτη τους για την καταγωγή και το μέλλον τους.

Νόμος είναι το δίκιο της προϊσταμένης. Η οποία είναι πάντα γυναίκα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: