Advertisements
Breaking Newz:

Είδα το Music School του mega και πόνεσε το μυαλό μου

Είναι πάγια αντίληψή μου ότι τα μικρά παιδιά πρέπει να μένουν μακριά από την τηλεοπτική προβολή, όσο συντηρητική και απόλυτη κι αν ακούγεται μια τέτοια διατύπωση σε μια εποχή που όλοι μπορούν να αυτοπροβληθούν απρόσκοπτα σε δυναμικά κοινά που επιλέγουν και καλλιεργούν μόνοι τους. Η δύναμη της τηλεόρασης εξακολουθεί να έχει ασύγκριτη μαζικότητα που υπερσκελίζει την επιδραστικότητα κάθε άλλου μέσου, και η υπαγωγή σ’ αυτήν προσώπων που δεν διαθέτουν την πνευματική και ψυχική ωριμότητα να τη δαμάσουν, μπορεί να έχει ολέθρια αποτελέσματα γι’ αυτά – γεγονός που θα διαγνωσθεί σίγουρα όταν μεγαλώσουν αρκετά για να δουν την εικόνα τους με ενήλικα μάτια. Είναι κάπως ανεύθυνο να εκθέτεις ένα παιδί, μαζί με όλο το φάσμα της επιπόλαιης φιλοδοξίας του, στα φώτα της δημοσιότητας, γιατί η τελευταία δεν λειτουργεί με φιλάνθρωπα κριτήρια και καλοκάγαθη αβρότητα, αλλά με ανεξέλεγκτη και κερδοσκοπική ωμότητα, που ενδέχεται να τα βλάψει ανεπανόρθωτα.

Όταν είδα τα πρώτα επεισόδια του Music School ένιωσα ανησυχία και θυμό ανάμεικτα με ντροπή. Ναι, οι περισσότεροι μεγάλοι stars έγιναν διάσημοι από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, κι αυτή είναι σίγουρα μια νομιμοποιητική παράμετρος που κάθε ιθύνων πίσω από τέτοια προγράμματα επικαλείται, για να καθαγιάσει το προϊόν που υποστηρίζει. Ωστόσο, είναι (νομίζω) κοινός τόπος πως οι επόμενοι Michael Jackson και Britney Spears δεν αναμένεται να προκύψουν στην Ελλάδα – κι ακόμη κι αν είχαμε τέτοιες βλέψεις, δεν διαθέτουμε την ανάλογη βιομηχανία για να τους πλάσουμε και να τους προάγουμε. Αφήστε που και οι δύο αυτοί καλλιτέχνες δεν θα λέγαμε ότι ευτύχησαν ποτέ χάρη στη δημοσιότητα – ίσα ίσα κατέρρευσαν (ο ένας οριστικά, η άλλη πρόσκαιρα (;)) εξαιτίας της. Κι όλα αυτά, υπό την προϋπόθεση πως κάποιος έχει πραγματικό ταλέντο. Τι γίνεται, όμως, όταν ο πρωταρχικός αυτός παράγοντας, που είναι και η μόνη αιτία για να εγείρουμε φιλοσοφικές και κοινωνιολογικές συζητήσεις, εκλείπει;

Σ’ αυτό το σημείο, αισθάνομαι την ανάγκη να είμαι απόλυτα ειλικρινής (ελπίζοντας να παρακινήσω ευγενικά και τους άλλους να με μιμηθούν, όσο άχαρο κι αν είναι). Η εκπομπή του mega παρουσίασε χαριτωμένα παιδάκια, όμορφες ιστοριούλες που ενδεχομένως να συναρπάζουν μοναδικά τις οικογένειές τους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν παρουσίασε ταλαντούχα παιδάκια. Ασταθείς φωνές, καθημερινά ηχοχρώματα, μωρουδίστικες τσιρίδες, φρικαλέες αγγλικές προφορές – πράγματα απολύτως φυσιολογικά και καθόλου κατακριτέα – αλλά εντελώς συνηθισμένα που απαντούν σχεδόν σε κάθε σπίτι, χωρίς να θεωρούνται άξια λόγου. Γιατί λοιπόν να θέσουμε υπό την καυστική ακτινοβολία της δημοσιότητας τις αδιάφορες αλλά πολύτιμες στιγμές μερικών οικογενειών, από τη στιγμή που ούτε αυτές ούτε εμείς θα βγούμε κερδισμένοι από κάτι τέτοιο;

Στην Ελλάδα έχουμε γενικά την τάση να εξιδανικεύουμε την παιδική φύση, να παινεύουμε την αγνότητα και την αγιοσύνη της, και να ξεχνάμε ότι τα μικρά παιδιά είναι άδειοι καμβάδες, το πιο εύπλαστο πρωτογενές υλικό, απ’ το οποίο μπορούν μεν να παραχθούν αγωγοί της τρυφερότερης αγάπης, αλλά και μιμητές των πιο νοσηρών γονικών ελαττωμάτων. Τα παιδιά είναι, εν πολλοίς, καθρέφτες των γονιών τους – τοίχοι στους οποίους προβάλλονται τα όνειρα των μεγαλύτερων και μεταμφιέζονται σε όνειρα δικά τους, πολλές φορές χωρίς κανείς να συνειδητοποιήσει την εκμετάλλευση και το ψυχικό εμπόριο που λαμβάνει χώρα στις πλάτες τους. Και κάπως έτσι, οι γονείς εξωθούν τα τέκνα τους άμεσα ή έμμεσα σε ενέργειες απερίσκεπτες, που μπορεί να φαντάζουν αξιολάτρευτες όσο τα παιδιά είναι μικρά και κάνουν γλύκες μπροστά στην κάμερα, αλλά θα τα κυνηγούν εσαεί, χωρίς απαραίτητα να τα αντιπροσωπεύουν. Απλώς επειδή κάποιοι κάποτε (σε ένα κανάλι και σε ένα οικογενειακό συνέδριο στελεχωμένα από φιλόδοξους παραγωγούς και φαντασμένους γονείς, αντίστοιχα) έκριναν ότι “σιγά μωρέ, όλοι καλά θα περάσουν στην τελική”.

Όμως δεν θα περάσουν όλοι καλά, κι ακόμα κι αν περάσουν, δεν θα περάσουν για πολύ. Γιατί δεν είναι τόσο η viral πλακίτσα σε βάρος μέτριων ταλέντων (στην καλύτερη περίπτωση) που θα πρέπει να μας προβληματίσει εν προκειμένω. Ούτε καν η εμπορευματοποίηση των ονείρων και των όποιων ικανοτήτων μιας ντουζίνας πειθήνιων παιδιών, που θαμπώνονται από τα φώτα και παρασύρονται από τις πλάνες των γονιών τους. Είναι κυρίως η νοοτροπία που η άκριτη έκθεση εμφυσά στα παιδιά: το mentality του αυτάρεσκου μικρομέγαλου, ο ναρκισσισμός, η υπέρμετρη και ανεδαφική φιλοδοξία, η απώλεια της επαφής με την πραγματικότητα – στη θέση της οποίας εμφιλοχωρούν το πρώιμο celebritism και το ψώνιο. Όχι ότι το ψώνιο περιέχει κάτι εγγενώς κακό, απλώς καλό θα ήταν να δώσουμε στον καθένα το δικαίωμα να το επιλέξει μόνος του, όταν η νοητική και συναισθηματική του συγκρότηση του επιτρέψουν να το κάνει με πλήρη γνώση των συνεπειών του.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: