Advertisements
Breaking Newz:

Η μέθη της μουσικής απομόνωσης

Τις προάλλες έχασα τα ακουστικά μου -λογικά κάπου θα παράπεσαν- και αναγκάστηκα να περπατάω στην πόλη για μια βδομάδα με ακατοίκητα αυτιά, μέχρι να τα βρω. Χωρίς μουσική, χωρίς ραδιόφωνο, χωρίς καλωδιωμένες συνδιαλέξεις να παιανίζουν το επιπόλαιο βήμα, οι διαδρομές ξαφνικά έγιναν ασυνήθιστα σοβαρές, σα να πηγαίνω κάπου όπου τα πάντα εξαρτώνται από τη νηφαλιότητητα και τη συγκέντρωση του νου.

Η πόλη είναι διαφορετική χωρίς ατομική μουσική υπόκρουση, το αστικό τοπίο χάνει λίγo απ’ τον κινηματογραφικό του λυρισμό, αλλά κερδίζει μία ωμή ποιητικότητα που σχεδόν αναβλύζει απ’ τα πεζοδρόμια και χοροπηδάει με αναίδεια πάνω στους γραμμένους τοίχους. Η παράνοια της εκκωφαντικής ηχητικής απομόνωσης κατακερματίζεται, δραπετεύει απ’ το κεφάλι και ντύνει ό, τι προσπερνάς με ψήγματα του γούστου σου. Αυτό που σε κούρδιζε, δεν αντηχεί πια μέσα στο κρανίο σου – έχει χυθεί έξω και έχει αφομοιωθεί απ’ τον κόσμο που γνώρισες βαδίζοντας. Δεν ακούς πια το album που επαναλαμβάνεις αυτιστικά επί μήνες, αλλά το αναγνωρίζεις έτσι κι αλλιώς στις τζαμαρίες που προσπερνάς κάθε μέρα, στις κακοτεχνίες των δρόμων και στις διαβάσεις που ξέρεις απ’ έξω κι ανακατωτά. Περπατάς και σταδιακά χωνεύεσαι, είσαι εσύ αλλά και άλλοι μαζί, βγαίνεις από τον κόσμο σου και γίνεσαι μέρος του ενός και μοναδικού ψηφιδωτού. Πληρώνεις το τίμημα της πλασματικής ανεξαρτησίας που μέχρι πριν λίγο σου εξασφάλιζαν δύο άσπρα κουμπώματα στα αυτιά σου.

Περίμενα η περιήγηση στο κέντρο να μου φανεί εφιαλτική χωρίς τη μονότονη μουρμούρα του playlist που μου θωρακίζει τα αυτιά κάθε μέρα εδώ και χρόνια. Φοβόμουν ότι δεν θα μπορούσα να περπατήσω περισσότερα από πέντε λεπτά μόνος. Δεν έγινε έτσι όμως.

Παραδόξως, η αποβολή του μανδύα της ψυχοθεραπευτικής μου αντικοινωνικότητας δεν επέφερε κάποιο δραματικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, ήταν ενδιαφέρουσα. Περπάτησα στο κέντρο της πόλης χωρίς να συναντήσω εχθρούς ή να ακούσω πολεμικές σειρήνες. Δεν με ζάλισαν οι περαστικοί, ούτε με κούρασαν οι κόρνες των αυτοκινήτων. Το βλέμμα μου έγινε η μαριονέτα των ακουστικών μου σημάτων, και ξαφνικά ανακάλυψα ότι ο κόσμος δεν είναι πια όπως τον θυμόμουν. Τόσα χρόνια ήταν σα να παρακολουθούσα ταινία με λάθος υπότιτλους, αλλά τα πράγματα βρήκαν πάλι τις σωστές τους αναλογίες, απλώς επειδή έτυχε να συνδέσω πραγματικό ήχο με τρέχουσα εικόνα.

Ανέκτησα μια χαμένη αίσθηση, αλλά χρεώθηκα για χάρη της ένα δυσανάλογο αντίτιμο. Άρχισα πάλι να σκέφτομαι καθώς περπατάω. Οι φωνές στο κεφάλι μου δεν μπλοκάρονται πια απ’ το βολικό βουητό του headset, και μπορούν πάλι να αλέσουν το μυαλό μου σαδιστικά, οδηγώντας το εκεί ακριβώς που ξέρουν ότι δεν θέλει να πάει. Η έλλειψη της μουσικής επιβραδύνει το βήμα και ο αργός ρυθμός νομοτελειακά βελτιώνει την ποιότητα της σκέψης. Τι κρίμα όμως που αυτή παραδοσιακά θέλω να αποφύγω!

Αλλά για πόσο μπορείς να αποφεύγεις τη διαύγεια; Όσο κι αν θολώνεις το νου σου με διασκεδαστικές αφορμές πλάνης, όσο κι αν μπαλώνεις τους αισθητήρες σου με μηχανές άρνησης του κόσμου, είναι θέμα χρόνου να ξεμεθύσεις. Και τότε πρέπει να καταπιείς την πραγματικότητα ανόθευτη, να την αφήσεις να κυλήσει στις φλέβες σου αναλλοίωτη, να τραφείς με την τοξική της αντικειμενικότητα για όσο αντέξεις, μέχρι να ξαναβρείς τα ακουστικά σου και να μεθύσεις πάλι.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: