Advertisements
Breaking Newz:

Ψωροκώσταινα alert: Γιατί τα ελληνικά βραβεία δεν θα γίνουν ποτέ Mtv Vmas

– Επειδή οι Έλληνες τραγουδιστές αντιμετωπίζουν την τέχνη τους, γενικά, και τις εμφανίσεις τους, ειδικότερα, με διεκπεραιωτικό τρόπο. Δεν τους ενδιαφέρει να αφήσουν ιστορία πάνω στη σκηνή, αλλά να εξαργυρώσουν την επιτυχία ενός τραγουδιού με όσο πιο ανώδυνο τρόπο γίνεται.

– Επειδή, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι εγχώριοι καλλιτέχνες φοβούνται την έκθεση. Σπάνια ρισκάρουν, σπάνια επαναστατούν, σπάνια ξεβολεύονται. Υιοθετούν μια συγκεκριμένη και ασφαλή φόρμα παρουσίασης του εαυτού τους -πάντα στο πλαίσιο μανατζερίστικων προσταγών- και προσφέρουν στο κοινό το ελάχιστο ποσοστό ενέργειας που απαιτείται, προκειμένου να συντηρηθούν. Καμία θυσία, καμία υπέρβαση. Όλο αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι:

– Στην Ελλάδα η μουσική βιομηχανία είναι πενιχρή, κι αυτό υπό την προϋπόθεση πως είμαστε αρκετά μεγαλόψυχοι για να δεχτούμε ότι υπάρχει. Οι καλλιτέχνες δεν έχουν το απαιτούμενο κίνητρο για να ξεπεράσουν τον εαυτό τους και να ξεφύγουν απ’ την πεπατημένη, ακριβώς επειδή οι αντικειμενικές οικονομικές και αισθητικές συνθήκες τους περιορίζουν σε ένα πεπερασμένο πεδίο δράσης. Ό, τι κι αν κάνουν, είναι καταδικασμένοι να τραγουδάνε σε μπουζούκια και να διαπραγματεύονται διαρκώς τους πιο στοιχειώδεις όρους της καλλιτεχνικής τους υπόστασης. Η εξέλιξή τους πιάνει ταβάνι πριν καν προλάβουν οι ίδιοι να βρουν τα όριά τους.

και στο ότι:

– Δεν έχουμε ακόμη καταφέρει να καταστείλουμε την φιλαργυρία μας και να αναβαθμίσουμε το work ethic μας. Βασικό μέλημα των Ελλήνων επαγγελματιών είναι το εύκολο κέρδος με τον λιγότερο δυνατό κόπο, μια κατάσταση που δυσχεραίνεται έτι περισσότερο στην περίπτωση των τραγουδιστών, οι οποίοι περιβάλλονται από ομάδες ατόμων που τους αντιμετωπίζουν ως άψυχα χρυσορυχεία. Ακόμη κι όταν πρόκειται για ταλαντούχους καλλιτέχνες, λοιπόν, το υπάρχον σύστημα τους μυεί σε μία φιλοσοφία καλλιτεχνικού εφησυχασμού και επιχειρηματικού παροξυσμού, όπου ο λογιστικός σκοπός αγιάζει τα απογοητευτικά καλλιτεχνικά μέσα.

– Το live τραγούδι θεωρείται πολυτέλεια. Ναι, και στην Αμερική το lip-synching φοριέται κατά κόρον, αλλά τουλάχιστον τα Mtv Awards και τα Grammys δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοια τρικ σε όσους παίρνουν την απόφαση να εμφανιστούν ζωντανά. Και το θέμα εδώ δεν είναι μόνο ηθικό/ ιδεολογικό, αλλά κυρίως πρακτικό, αφού ένα show με prerecorded φωνητικά και playback μουσική είναι γελοιωδώς άνευρο και ανούσιο, επομένως δεν έχει λόγο ύπαρξης. Στην Ελλάδα, ωστόσο, φαίνεται να έχουμε άλλη άποψη. Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι μας αρκεί ένας στολισμένος τραγουδιστής που ανοιγοκλείνει το στόμα του ατάραχος, χωρίς καν να ’χει μπει στον κόπο να ηχογραφήσει ξανά το τραγούδι του, ώστε να ακούγεται περίπου σα να ’ναι live.

– Η σκηνική παρουσία των καλλιτεχνών θέλει ακόμη μπόλικη δουλειά. Ok, είμαστε στην Ελλάδα, η μουσική μας κουλτούρα ουδεμία σχέση έχει με την ghetto αισθητική, οι τραγουδιστές μας δεν γεννήθηκαν στο Bronx, ούτε τους έμαθε ο μεγάλος τους αδερφός locking φιγούρες πριν ακόμη εκστομίσουν την πρώτη τους λέξη. Όπως και να ’χει, ωστόσο, καλό θα ήταν να είμαστε συνεπείς με τις επιλογές μας ή να κάνουμε διαφορετικές, που μας αντιπροσωπεύουν ακριβέστερα. Εφόσον, λοιπόν, θέλεις να πουλήσεις τον εαυτό σου ως σύγχρονο καλλιτέχνη, θα πρέπει να συμπεριφερθείς ανάλογα. Το stage δεν είναι εκεί για να αντανακλά τη ματαιοδοξία σου, αλλά για να το οργώσεις.

– Οι live ελληνικές παραγωγές βρίσκονται ακόμα σε στάδιο βρεφικής ανάπτυξης. Σα να μην έφτανε το γεγονός ότι έχουν παγιώσει το playback σαν αμετάκλητη συνθήκη (φανταζόμαστε όλοι τους τσιριχτούς μικροφωνισμούς και τα διαστημικά echo στα οποία θα μας υπέβαλλαν, αν αποφάσιζαν ποτέ να το καταργήσουν), πέφτουν διαρκώς σε τεχνικές και εικαστικές λού(μ)πες. Ακόμη κι αν το θέαμα είναι καλό, η τηλεοπτική σκηνοθεσία θα το θάψει.

– Στην Ελλάδα, έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε με καχυποψία το ταλέντο και να προσπαθούμε να το μπολιάσουμε με κάτι άλλο (λίγο κλαρίνο, λίγο μπουζούκι αν είναι ποπ – λίγο computerized beat αν είναι λαϊκό), αρνούμενοι να το δεχτούμε αυτούσιο, λες και είναι του σατανά. Το αποτέλεσμα είναι συνήθως μια μετριότητα, που, από σκηνής, χαϊδεύει τάσεις, αντί να τις ανατρέπει και να τις αναδημιουργεί.

Advertisements
%d bloggers like this: