Advertisements
Breaking Newz:

Κάτι δεν πάει καλά με το ελληνικό σινεμά

Υπάρχει κάτι πολύ περίεργο στην ψυχολογία των Ελλήνων δημιουργών, που με την πάροδο των ετών έχει γίνει τόσο προβλέψιμο και κοινότοπο, που απορώ πώς δεν το αντιλαμβάνονται και δεν το ξεπερνούν. Είναι η διακαής και τόσο μα τόσο έκδηλη αγωνία τους να φανούν εικονοκλαστικοί, η οποία, χωρίς να το καταλαβαίνουν, τους έχει σταδιακά ισοπεδώσει και τοποθετήσει σε μία ενιαία και απογοητευτικά ομοιογενή κλάση. Με λίγα λόγια, η παιδαριώδης τους εμμονή με το όραμα της καινοτομίας και της διαφορετικότητας είναι τόσο άμετρη και πλασματική -μάλλον επειδή πηγάζει από ανασφάλεια και όχι από γνήσια έμπνευση- που έχει αποφέρει τα αντίθετα καλλιτεχνικά αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα. Μέσα στη φούρια τους να παράξουν κάτι στυλιζαρισμένα σοκαριστικό, μοιάζουν να ακολουθούν μίαν ορισμένη εικαστική και σεναριακή γραμμή, που κάποιος τους είπε ότι θα τους παράσχει κάθε δυνατό εχέγγυο για να κατοχυρωθούν εσαεί ως ταλαντούχοι και άμεμπτοι καλλιτέχνες/επαγγελματίες. Και το πιο αστείο είναι ότι παραδίδονται στα ίδια ελώδη μοτίβα σχεδόν ταυτόχρονα, λες και είναι συνεννοημένοι, πράγμα πολύ ειρωνικό, αν σκεφτεί κανείς ότι το ζητούμενο εξαρχής ήταν να διακριθούν για τη μοναδικότητά τους.

ΣΥΜΠΤΩΜΑ 1: Το Σενάριο

Πότε θα γίνει αντιληπτό ότι η θεματική του μικροαστικού οικογενειακού δράματος έχει σταματήσει να είναι πρωτότυπη εδώ και καμιά δεκαετία; Προσοχή, δεν είμαι από αυτούς που αφορίζουν ολόκληρα είδη απλώς επειδή τυχαίνει να έχουν επαναληφθεί – η ανακύκλωση είναι απολύτως φυσιολογική, ευλόγως αναπόφευκτη και καθόλα θεμιτή. Τίποτα δεν δημιουργείται εν κενώ, τα πάντα έχουν μία ιστορική αφετηρία και οι συμπτώσεις είναι εξ αυτού αναμενόμενες. Το κακό επέρχεται, όμως, όταν περισσότεροι σκηνοθέτες αποφασίζουν να ασχοληθούν με την ίδια θεματολογία, υπό κοινό πρίσμα και ταυτόσημη αισθητική. Άραγε διακρίνουν την πανομοιότυπη μανιέρα και δεν τους πειράζει ή όντως πιστεύουν στην δυναμική και την αυθεντικότητα του προϊόντος τους; Για παράδειγμα, οι παθογένειες της ελληνικής οικογένειας είναι αναρίθμητες και δεδομένες, και μπορούμε όντως να τις αναδεύουμε κινηματογραφικά για αιώνες. Το ίδιο, όμως, μπορούμε να κάνουμε και με κάθε άλλη συνταγή. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα μας πετύχει κιόλας ή ότι η προσκόλλησή μας θα έχει κάποιο γόνιμο αποτέλεσμα. Νομίζω ότι κάπου στην πορεία, το κοινό υπερέβη τους ακαδημαϊκούς στοχασμούς του καλλιτέχνη. Εμείς βιώσαμε την κάθαρση, αλλά οι σκηνοθέτες ακόμη παλεύουν με έναν δαίμονα που δεν μας αφορά πια.

ΣΥΜΠΤΩΜΑ 2: Οι Προβληματισμοί

Και πάλι ισχύει αυτό που ανέφερα παραπάνω. Οι προβληματισμοί του ατόμου είναι διαχρονικοί, τα ψεγάδια και τα ιδανικά της ανθρώπινης φύσης έχουν διαρκή παρουσία στην πορεία του στον χρόνο. Δεν μπαγιατεύουν όπως οι βάτες, οι μάξι φούστες και τα κίτρινα μποτάκια (που κι αυτά ακόμη επανεμφανίζονται ανά διαστήματα). Πόσο ακόμα, όμως, μπορούν να μας απασχολήσουν οι έννοιες της ενδοοικογενειακής υποκρισίας και ανελευθερίας, της σεξουαλικής καταπίεσης και του πατριαρχικού αυταρχισμού; Από την άλλη, πόσο ακόμα θα φτιάχνουμε ταινίες επί τη βάσει κάποιου απροσδιόριστου φιλοσοφικού αφαιρετισμού, τόσο αχανούς και άπιαστου, που ακόμα και ο εμπνευστής του τον περιγράφει σα να μη θέλει να τον περιγράψει; Δεν τα εμπεδώσαμε όλα αυτά με κάθε δυνατό τρόπο, ήδη; Γιατί είναι τόσο δύσκολο για μία φορά να καταπιαστούμε με κάτι πιο σύγχρονο και χειροπιαστό, χωρίς απαραίτητα να το συνδέσουμε με κάποιον εννοιολογικό κράχτη που ικανοποιεί τα κωλύματα του σκηνοθέτη και της άγιας χορείας του;

ΣΥΜΠΤΩΜΑ 3: Η Αισθητική

Στο πλαίσιο της φοβίας τους απέναντι σε οτιδήποτε μπορεί να τσαλακώσει την εικαστική αρτιότητα που ευαγγελίζονται, οι Έλληνες σκηνοθέτες είναι εγκλωβισμένοι σε μία στενή αντίληψη περί αισθητικής, της οποίας και παραμένουν δέσμιοι, μέχρι να παρασυρθούν από το επόμενο μεγάλο κύμα μονομανίας. Δεν ξέρω αν ο Κυνόδοντας εισήγαγε ή παγίωσε το trend των μουντών χρωμάτων, της ρετρό ευταξίας και της επιμελώς ατημέλητης στυλιστικής φόρμας, αλλά ξέρω ότι το χλιαρό αυτό στήσιμο είναι η προσχηματική δικλείδα έντεχνης ασφάλειας, για το ενδεχόμενο που θα τολμήσει κάποιος να συνδέσει ένα από τα έργα αυτού του τύπου με κάτι ποπ. Για ακόμη μία φορά όμως, η τυφλή προσήλωση σε έναν ορισμένο αγωγό έκφρασης, όσο αντισυμβατικά κι αν είναι τα χαρακτηριστικά του στην αρχή, δημιουργεί σχολές, δομές και καθεστώτα. Κι αυτό είναι βαρετό και ιδεολογικά αυτοαναιρούμενο. Σκηνοθέτες, μην περιμένετε να σας ξεπεράσουν οι εξελίξεις για να αλλάξετε, καθορίστε εσείς τον ρου της εξέλιξής σας.

ΣΥΜΠΤΩΜΑ 4: Οι Συμβολισμοί

Ναι ναι, ο κάθε δημιουργός αποστέλλει τα μηνύματα που αυτός κρίνει σκόπιμο να μεταδώσει, και ο κάθε δέκτης λαμβάνει τα νοήματα που η φαντασία και η παιδεία του, του επιτρέπουν να λάβει. Δεν κατάλαβα όμως ποτέ, γιατί η διαλεκτική σχέση πομπού-δέκτη πρέπει να είναι τόσο επιτηδευμένα σύνθετη και περίπλοκη. Είναι απαραίτητος ο διάχυτος σουρεαλισμός σε κάθε ελληνικό έργο και εξυπηρετεί πράγματι τόσο υψηλούς σκοπούς η μόνιμη διάσταση από την ωμή πραγματικότητα; Όλες οι διαπιστώσεις μοιάζουν να αποδίδονται με τον πιο έμμεσο τρόπο, η σημειολογία πραγματώνεται περισσότερο ως αυτοσκοπός παρά ως χρηστικό εκφραστικό εργαλείο. Οι Έλληνες δημιουργοί δείχνουν να φοβούνται διαρκώς μήπως το φως της αλήθειας τους απλουστεύσει, και γι’ αυτό περιχαρακώνονται σε εξεζητημένα και δυσνόητα σχήματα, σε μία προσπάθεια να προσδώσουν στο έργο τους το κύρος που αυτό μπορεί και να μην έχει. Η αμεσότητα και η απλότητα έχουν υποτιμηθεί – μάλλον επειδή είναι δυνητικά προσβάσιμες απ’ όλους. Για κάποιον λόγο είναι επονείδιστο έγκλημα να αποτελείς κτήμα των πάντων (ή έστω ενός κοινού ευρύτερου από μία περιορισμένη ελίτ). Και ίσως αυτό τελικά, να είναι το πρόβλημα των Ελλήνων δημιουργών. Είναι εκλεκτικοί χωρίς να είναι εκλεκτοί.

Νομίζω πως το ελληνικό σινεμά έχει πάρει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά και γι’ αυτό τον λόγο έχει κατά κάποιον τρόπο χάσει τον δρόμο του. Η υστερική του απέχθεια για το Hollywood και ο δογματισμός της αποστειρωμένης κουλτούρας του έχουν στερήσει τη ζωντάνια και την παιδικότητα που χρειάζεται για να αυτοπροσδιοριστεί μέσα από ένα πιο επίκαιρο φίλτρο. Υπάρχει ανάγκη για μία εγχώρια βιομηχανία που θα απευθύνεται σε περισσότερα άτομα, όχι για εμπορικούς σκοπούς, ούτε για να κονιορτοποιήσει έναν ευγενή κλάδο τέχνης στον βωμό της πολιτιστικής μαζοποίησης, αλλά κυρίως για να εξοικειώσει τον κόσμο με ένα καλλιτεχνικό φάσμα που μέχρι στιγμής κρατάει τις αποστάσεις του.

Advertisements

24 Comments on Κάτι δεν πάει καλά με το ελληνικό σινεμά

  1. bloody mary // 17/12/2014 at 9:45 am // Reply

    χαχα! φοβερο αρθρο! μπραβο! μακαρι να το διαβαζαν ολοι οι κουλτουριαρηδες της δεκαρας..μπας και βρουμε κι εμεις κανεναν παραγωγο για τις ταινιες μας! ολο οι ιδιοι ξεγανωτοι τενεκεδες με ξενερωτες ματιες δηθεν να μασ σοκαρουν. Χαιρομαι που σπουδασα και δουλεψα εξωτερικο..γι αυτο κι εδς μενουμε ανεργοι χρονια …

    Like

  2. ΚΩΣΤΑΣ // 15/12/2014 at 2:28 pm // Reply

    Για τον Κυνόδοντα να πούμε ότι εμπεριέχει (έστω και σε πρώτο επίπεδο άδηλες) αναφορές στο πλατωνικό μύθο του σπηλαίου. Η απομόνωση από τον έξω κόσμο, η άγνοια του τρόπου λειτουργίας του κόσμου και η ύστατη προσπάθεια ενός από τους δεσμώτες να βγει στο φως…

    Like

  3. Αν και η (επι)κριτική ματιά του άρθρου εστιάζει (σωστά ίσως) σε συγκεκριμένο κομμάτι (το μεγαλύτερο αναλογικά βεβαίως) του Ελληνικού -αποκαλούμενου- σινεμά, τα συμπτώματα, συμπεράσματα και οι άβολες αλήθειες του, ισχύουν για το σύνολο της Ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής των τελευταίων δεκαετιών.

    Είναι αλήθεια ότι δεν παρακολουθώ Ελληνικό σινεμά καθώς κάθε προσπάθεια που συνειδητά κατέβαλα τα τελευταία χρόνια να δω ταινία Ελληνικής παράγωγης απέβη μάταια (σαν τελευταίες αναλαμπές λογαριάζω τη “Λούφα και Παραλλαγή” του Περάκη και κυρίως την “Γλυκιά Συμμορία” του Νικολαϊδη). Από τα λίγα εν τούτοις λεπτά ή στιγμιότυπα που θα τύχει κάποιος να παρακολουθήσει είναι φανερό ότι το άρθρο μεταφέρει μια πραγματική εικόνα.

    Τα σενάρια σε επίπεδο μυθοπλασίας και ανάπτυξης χαρακτήρων απλά δεν υφίστανται. Οι διάλογοι φαντάζουν ξύλινοι και εργαστηριακοί. Δυσκολεύομαι να βρω έστω και δυο λεπτά διαλόγου όπου αυτό που ακούω να έχει σχέση με τον τρόπο που μιλούν οι ανθρώποι γύρω μου ή να παραπέμπει σε συγγραφικό πόνημα (έστω και της πιο φτηνής, pulp λογοτεχνίας). Ακόμα και στην πιο απογυμνωμένη τους μορφή, αυτή του κεντρικού θέματος και της ιστορίας οι επιλογές είναι τόσο περιορισμένες και προσηλωμένες σε μια ανεξήγητη μανιέρα σαν να προέρχονται από πανομοιότυπα καλούπια. Κάθε δημιουργός πρέπει πριν από όλα να είναι καλός παραμυθάς (Κάμερον, Σκορτσέζε, Σπίλμπεργκ). Πρέπει να έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία να πει και να ξέρει πως να την πει.

    Όταν λοιπόν οι ιστορίες χωλαίνουν αυτό που μένει είναι η μαγεία της εικόνας. Εδώ είναι όμως που έρχεται το δεύτερο χτύπημα-σύμπτωμα, αυτό της αισθητικής Οι εικόνες του νέου Ελληνικού σινεμά είναι εξίσου αδιάφορε, θολές και αδύναμες με τις ιστορίες που οπτικοποιούν. Εικάζω πως ένα μεγάλο κομμάτι έχει να κάνει με τα μέσα παραγωγής αλλά και την αμιγώς τεχνική κατάρτιση. Εντούτοις και πάλι δυστυχώς υπάρχει το αντιπαράδειγμα. Είναι κάμποσοι οι δημιουργοί στον κόσμο που έκαναν σημαντικές ή έστω ενδιαφέρουσες ταινίες με λιγότερα μέσα και όντας -τυπικά τουλάχιστον- ερασιτέχνες (ο Κάρπεντερ έρχετε στο μυαλό και ίσως ο πρώιμος ΝτεΠάλμα). Αν είναι θέμα ηθελημένης επιλογής τότε τολμώ να σκεφτώ πως οι δημιουργοί μας δεν έχουν βουτήξει στα βαθιά νερά της τέχνης τους, δεν έχουν ίσως καταναλώσει αρκετές εικόνες, δεν έχουν βρει από που θα δανειστούν και θ’ αντιγράψουν (στον απολυτό αντίποδα του Ταραντίνο). Δεν έχουν δασκάλους, ήρωες και ινδάλματα μαέστρους και ποιητές της εικόνας (Πέκινπα, Κούμπρικ, Φούλερ, Μπάβα, Ταρκόφσκι και τόσους άλλους).

    Τέλος περνώντας πίσω και πέρα από λόγια και εικόνες, στο -τρόπον τινά πιο εγκεφαλικό κομμάτι, οι προβληματισμοί και οι συμβολισμοί τους είναι επιεικώς χαοτικοί, ανέμπνευστοι και προσχηματικοί. Δυσκολεύομαι και πάλι να βρω μια Ελληνική ταινία τελευταίας εσοδείας που να αφορά κάτι αληθινά πανανθρώπινο. Αν για χάρη ενός υποθετικού πειράματος τοποθετήσω πολίτες άλλης χώρας η άλλης εποχής στις θέσεις των ηρωών μιας από τις ταινιές αυτές το αποτέλεσμα μοιάζει να ξεπερνά τον σουρεαλισμό. Ομφαλοσκόπηση στα όρια της κρυψίνοιας και αμπελοφιλοσοφία στο χείλος της κουταμάρας. Για τους συμβολισμούς ιδιαίτερα, θυμάμαι κάπου διάβασα για την αποστομωτική απάντηση του Πολάνσκι σε ένα θέμα που είχε χυθεί πολύ ιντερνετικό μελάνι σε διάφορα φόρουμ, για το ποιο είναι τάχα το νόημα και ο κρυφός συμβολισμός για κάποιες από τις σκηνές της “Αποστροφής”. Ο μεγάλος δημιουργός είπε ότι έφτιαξε τις εν λόγω σκηνές – εικόνες γιατί ένιωσε την ανάγκη να τις έχει εκεί, χωρίς καμία πρόθεση να κρύψει βαθύτερα νοήματα και να αλληγορίσει. Φαντάζομαι ένας αυθεντικός καλλιτέχνης δεν έχει πρόθεση να θάψει κάποια αλήθεια φυλάσσοντάς την για τους λίγους εκλεκτούς (ασχέτως αν οι λίγοι εκ των πραγμάτων θα το εκτιμήσουν). Τους φόβους, τα οράματα, τους εφιάλτες και τα όνειρα του θέλει να μας διηγηθεί.

    Like

  4. costas80 // 12/11/2014 at 11:08 pm // Reply

    Η τελευταία φυσιολογική ελληνική ταινία που είδα μάλλον είναι το από την άκρη της πόλης του Γιάνναρη. Μετά από αυτή το χάος.

    Like

  5. Εξαιρετικο αρθρο ,ολο αυτο το δηθεν των Ελληνων σκηνοθετων κανει τις ταινιες τους αφορητες αλλα και το στυλ των ιδιων ειναι αφορητο,Μιλανε σε συνεντευξεις σαν να ειναι οι δημιουργοι αριστουργηματων που θα μνημονευονται για χρονια.
    Επισης φαινεται να υπαρχει ενα κολλημα με τις τεχνικες κινηματογραφισης,προσωπικα πιστευω ο κινηματογραφος δεν πρεπει να περιοριζεται τοσο πολυ απο τις τεχνικες.

    Like

  6. Ωραίο άρθρο! Σίγουρα θα ενοχλήσει τους οπαδούς του weird ή new wave cinema (αυτιστικό σινεμά). H τέχνη είναι ομορφιά, όλοι αυτοί οι δήθεν ψαγμένοι σκηνοθέτες που προσπαθούν να προκαλέσουν -τι πρωτότυπο- με βία, σεξ και βωμολοχίες, το μόνο που κάνουν είναι εσκεμμένα να αναπαριστούν τη βία. Οι ταινίες τους που πάνε σε μεγάλα φεστιβάλ είναι καθαρά θέμα δημοσίων σχέσεων και σε καμία περίπτωση η “επιτυχία τους” δεν έχει να κάνει με την ποιότητα των ταινιών τους. Υπάρχουν και άλλοι Έλληνες δημιουργοί που αξίζουν την προσοχή μας. Ο Σταθουλόπουλος ο οποίος διαπρέπει στο εξωτερικό και έκανε τα ”Μετέωρα”. Ο Χαραλάμπους με την ταινία “Δεμένη Κόκκινη Κλωστή” έκανε το ξεπερασμένο θεματολογικά θέμα του εμφυλίου πολέμου άλλα είναι άρτια γυρισμένο και με εξαιρετικές ερμηνείες. Τέλος, ο Manuel de Coco Έλληνας σκηνοθέτης που υπογράφει με ψευδώνυμο, του οποίου η ταινία ”Unknown Land” έχει απαγορευτεί σε πάνω από 10 χώρες γιατί μιλάει για την ειρηνή! Απορώ πως δεν έχουμε δει την ταινία του ακόμα εδώ! Το Ελληνικό σινεμά σίγουρα δεν πάει καλά…

    Liked by 1 person

  7. Αυτό που περιγράφεις είναι ήδη γνωστό διεθνώς ως weird greek cinema. Και δουλεύει, είναι της μόδας και τα φεστιβάλ το θέλουν. Δεν θα πάρω θέση για το αν μου αρέσει ή όχι, αλλά μπορώ να καταλάβω πως ένας δημιουργός μπορεί να θέλει να ταξιδέψει η ταινία του σε 5 φεστιβάλ και θα δανειστεί στοιχεία από αυτό το στυλ.

    Ούτως ή άλλως εισιτήρια δεν πρόκειται να κόψει, γιατί στην Ελλάδα δεν βλέπουμε ελληνικές ταινίες.

    ΥΓ
    πόσοι από όσους κόπτονται για το ελληνικό σινεμά ανάμεσα στους commenters πήγε να δει το XENIA που δεν ανήκει στο στυλ που λέμε?

    Like

  8. Κατερίνα // 11/11/2014 at 12:58 pm // Reply

    Πόσο σας έχω βαρεθεί κύριοι?με τα μεγάλα σας τα λόγια και την αφ’ υψηλού κριτική σας..τα λόγια των περισσότερων εδώ μέσα είναι επιεικώς υποκριτικά,ταιριάζει και με το θέμα εξάλλου, Μιλάτε όλοι σας για τη συνεχή προσπάθεια προβολής του εναλλακτικού και κατακρίνετε τις ”εναλλακτικές” ταινίες…Ωστόσο να σας θυμίσω κύριοι ότι οι πιο προσποιητές και ”εναλλακτικές” ταινίες(βλέπε χάλια φωτισμός,χάλια ήχος,άφαντο πάθος και ταλέντο ηθοποιών,βαρετό σενάριο,κλισέ γεγονότα) είναι αυτές που αποσπούν τα βραβεία στα περισσότερα φεστιβάλ…και αν δεν ξέρετε για τι είδους ταινίες μιλάω ρίξτε μια ματιά στους νικητές βραβείων των περισσότερων φεστιβάλ στην Ελλάδα..

    Like

  9. Markellos // 11/11/2014 at 11:05 am // Reply

    Προβλημένος = Προβληματισμένος (διορθώστε)

    Like

  10. Markellos // 11/11/2014 at 11:03 am // Reply

    Αδερφέ και πολύ μαλακά το πιάνεις το θέμα. Προσωπικά νομίζω πως πρέπει να τελειώνουμε επιτέλους με το γαμημένο τουπέ του Ελληνα Δημιουργού”. “Δημιουργέ”. Φτιάχνεις ένα έργο για να περάσουμε καλά και ίσως να προβληματιστούμε. ΟΧΙ για να μας δείξεις πόσο υπεργαμάτα προβλημένος είσαι, ούτε για να μας κάνεις να νοιώσουμε και καλά εμείς οι χαζοί που δεν καταλαβαίνουμε τους… “συμβολισμούς” σου, ούτε για να μας μετουσιώσεις το γυμνό σε κάτι κουλτουριάρικο, σκοτεινό και άρρωστο. Και δεν είναι δικαιολογία υποτιθέμενης τέχνης ούτε η χρωματική λάσπη του νοσταλγικού grading που νομίζεις ότι θα κάνει το μουνί να φαίνεται λιγότερο τσόντα, ούτε οι κακές ερμηνείες που θυμίζουν το “όποτε έχουμε χρόνο” ντουμπλάζ, ούτε το σενάριο που όταν δεν έχει πραγματικό περιεχόμενο πλοκής, καταφεύγει στο κλισε: “Εμείς κάνουμε τα συναισθήματα κινηματογράφο”. Ο παγκόσμιος κινηματογράφος έχει να πει πολλά, που σας ξεπερνάνε. Πάρτε το χαμπάρι, ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑ ΓΥΜΝΟΣ.
    Αααα και που’ σαι, “δημιουργέ” την τσόντα την γουστάρουμε, είναι κάτι φυσιολογικό, κάτι όμορφο και υπέροχα καβλωτικό. Μη μας την επιφορτίζεις με αρρώστια, ενοχή και έγκλημα.

    Liked by 1 person

  11. Ειναι πολυ δυσκολο να γραψεις μια απλη βατη ιστορια και να δωσεις μια ξεχωριστη οντοτητα με αποψη στους χαρακτηρες σου… Για αυτο πολυ απλα δημιουργεις σιωπηλες καρικατουρες – σκλαβους, που οδηγουνται στην καταστροφη απο τον “ηρωα/χαρακτηρα/σκηνοθετη”….. Αλλωστε απο το 1970 στην Ελλαδα υπαρχει μονο το cinema d’auteur. Αλλωστε εαν αφαιρεσεις ολο το συμβολικομικροαστικο-εντελει-εστετ πλαισιο μενεις με τι; Την απιαστη γυναικα που ενιοτε ειναι μαμα (συμβολο), μουγκη η νεκρη. Και τον ανδρα να προσπαθει ματαια να κοψει τον ομφαλιο λωρο της μητερας/του κρατους/των αλλων που φταινε κλπ.
    Μια χαρα ειναι το ελληνικο σινεμα διοτι καθρεφτιζει αυτο που λεγετε Ελλαδα σε ολες τις εκφανσεις της – του λαικου τηλεοπτικου χαβαλε και της βαθιας Τεχνης που ο λαος δεν εχει χειραγωγηθει ακομα ωστε να καταλαβει. Ευτυχως ομως που υπαρχουν εκει στο βαθος και οι Rotting Christ … Και πριν με κατηγορησετε για τις ατονες λεξεις … απλα δεν λειτουργει το πληκτρο του τονου…

    Like

  12. Γι αυτό οι βασικοί συντελεστές του Κυνοδοντα δουλεύουν αυτή τη στιγμή στο Hollywood?
    γι αυτό η παραγωγός του Κυνόδοντα εργάζεται στη Ν Υόρκη; right…

    Like

  13. ανώνυμη // 10/11/2014 at 11:16 pm // Reply

    ΣΥΜΠΤΩΜΑ 1: Το Σενάριο

    Άμα το κινηματογραφικό σενάριο των Ελλήνων σκηνοθετών παραμένει ίδιο και επαναλαμβανόμενο. Μήπως η ταινία που πρέπει να δούμε είναι το σύνολο της επανάληψης; Τι μας λέει αυτό για ένα κομμάτι της τέχνης της εποχής μας, για ένα κομμάτι της αντανάκλασεις της κοινωνίας μας και ένα κομμάτι (κανένα κομμάτι δε πρέπει να ταυτίζεται απόλυτα με εμάς) του ευατού μας με τις ταμπέλες του ανήκειν στην ελληνική κοινωνία;

    Είμαστε σα λαός κλειδωμένος στην εικόνα μας, ας μη το αρνίομαστε. Ακόμα και η τέχνης μας ή καθε άλλου είδος παραγωγής. (οι προτάσεις έχουν μια απολυτότητα, αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός μου.)

    ΣΥΜΠΤΩΜΑ 2: Οι Προβληματισμοί

    ”Πόσο ακόμα, όμως, μπορούν να μας απασχολήσουν οι έννοιες της ενδοοικογενειακής υποκρισίας και ανελευθερίας, της σεξουαλικής καταπίεσης και του πατριαρχικού αυταρχισμού;”

    Όσο οι ερωτήσεις βρουν νέες ερωήσεις ή απλά ενδοοικογενειακά στερεότυπα-πραγματικότητες αλλάξουν μορφή με εμάς σα κοινοί θεατές-άνθρωποι ή δημιουργοί πάρουμε αποφάσεις.

    ”…που ακόμα και ο εμπνευστής του τον περιγράφει σα να μη θέλει να τον περιγράψει;”

    έχω την εντύπωση ότι ακόμα ψάχνουνε/ ψάχνουμε/ ψάχνουν. Δεν υπάρχει μια προσκόληση σε σχεδον φιλοσοφικοψυχολογικά ζητήματα γιατί ζούμε στην ουτοπία αλλά ακριβώς στην άλλη πλευρά του νομίσματος που φιλοξενεί την ουτοπία. Πότε θα πάμε στο ενδιαμεσο κυλινδικό άκρο που ενώνει τις δύο όψεις είναι ένας σημαντικός ορίζοντας για να κοιτάξουμε.

    ”Γιατί είναι τόσο δύσκολο για μία φορά να καταπιαστούμε με κάτι πιο σύγχρονο..”
    τι είναι σύνχρονο για εσένα συγραφέα;

    ΣΥΜΠΤΩΜΑ 3: Η Αισθητική

    Όλοι έχουμε άποψη περί αισθητικής. Θεωρώ ότι η άποψη έχει εκπαιδευτικό σκοπό ως προς τη προσωπική έκφραση (έκφραση στη καθημερινότητα όχι μόνο στην τέχνη). Η κριτική είναι για εμάς προς εμάς. Η κριτική προς την αλλαγή των άλλων μοίαζει να χάνει το νόημα του να προσπαθείς να καταλάβεις τον άλλον, να καταλάβεις πως ναι ίσως είναι βαρετός αλλά γιατί;
    Το γιατί είναι το σημαντικό και όχι η μορφή της εικόνας.

    ΣΥΜΠΤΩΜΑ 4: Οι Συμβολισμοί

    ”Η αμεσότητα και η απλότητα έχουν υποτιμηθεί – μάλλον επειδή είναι δυνητικά προσβάσιμες απ’ όλους. Για κάποιον λόγο είναι επονείδιστο έγκλημα να αποτελείς κτήμα των πάντων (ή έστω ενός κοινού ευρύτερου από μία περιορισμένη ελίτ). Και ίσως αυτό τελικά, να είναι το πρόβλημα των Ελλήνων δημιουργών. Είναι εκλεκτικοί χωρίς να είναι εκλεκτοί.”

    ταυτίζω (σίγουρα κάπως λανθασμένα) όλες τις ελληνικές παραγωγές με καθρέφτισμα της πραγματικοτητάς της. Όλα μου μοίαζουν ελιτ και οι άνθρωποι πολίπλοκοι. Οι άμεσοι και απλοί ας λάβουν δράση να αποδείξουν ένα όραμα.

    Επίλογος

    ”αλλά κυρίως για να εξοικειώσει τον κόσμο με ένα καλλιτεχνικό φάσμα που μέχρι στιγμής κρατάει τις αποστάσεις του.”

    Στα λόγια μου έρχεσαι. Ζούμε με αποστασεις, πως να δείξει κάποιος καλλιτεχνικά αμεσότητα όταν άλλα μοίαζουν να έχουν υπεροπτισμό προς την επαφή. Παρολαυτά, συμμερίζομαι την αποψή σου.

    Like

  14. Φούφουτος Φώτης // 10/11/2014 at 5:37 pm // Reply

    O ένας (μαλάκας) λέει για το άρθρο ότι είναι “περιχαρακωμένο σε εξεζητημένο και δυσνόητο λεξιλόγιο, σε μια προσπάθεια να φανεί πιο σημαντικό απ’ ό,τι είναι”. Ο άλλος (καλοπροαίρετα) λέει “Αν μη τι άλλο, διαβάζοντας τα άρθρα σου εμπλουτίζουμε το λεξιλόγιό μας”.

    Από αυτά που γράφουνε μερικά θα νόμιζε ότι διάβαζαν άρθρο του Βέλτσου. Πάμε καλά; Ποιά ακριβώς έκφραση ή λέξη σας φάνηκε βαριά και δυσνόητη; Τελείως στρωτά ελληνικά είναι, χωρίς τίποτα ιδιαίτερα απαιτητικό. Δηλαδή τι διαβάζετε συνήθως ρε μπαγλαμάδες, μόνο αθλητικές εφημερίδες;

    Liked by 2 people

  15. Alexander Hemarios // 10/11/2014 at 4:59 pm // Reply

    Κι εγώ με την σειρά μου να σε συγχαρώ για το καλοβαλμένο άρθρο σου. Τα ερωτήματα σου εύλογα και καλά δομημένα. Νομίζω όμως πως τα πράγματα είναι πιο απλά από ότι πιστεύεις πως είναι και εξηγούμε. ΔΕΝ υπάρχει σύγχρονος Ελληνικός κινηματογράφος. Έκανε τον κύκλο του από την δεκαετία του 50 μέχρι την δεκαετία του 90. Άκμασε, παράκμασε, εξευτελίστηκε και πέθανε αργά και βασανιστικά την εποχή της βιντεοκασσέτας. Ταινίες έκτοτε γίνονται, όμως σποραδικά και άναρχα και τα τελευταία 20 χρόνια δεν υπάρχει κάποια βιομηχανία από πίσω τους να τις στηρίξει. Κάποιες από αυτές τις ταινίες είναι άξιες μνείας. Οι περισσότερες δυστυχώς κατατάσσονται στην κατηγορία “αρπαχτής” (low budget, τσιτάτα, βωμολοχία άνευ λόγου, ξεπερασμένα σεξουαλικά υπονοούμενα κτλ.). Οι ταινίες που περιγράφεις και που δεν σε ικανοποιούν ανήκουν σε άλλη κατηγορία συνολικά (η θέλουν να ανήκουν όπως πολύ σωστά μας λες). Στην κατηγορία καλλιτεχνικής κινηματογραφίας, η οποία δεν απευθύνετε στο ευρύ κοινό. Είναι δε εξ ορισμού low budget, έχει έντονη φιλοσοφική χροιά, είναι απευθυνόμενη σε μια συγκεκριμένη (πολύ μικρή ομολογουμένως) κατηγορία κοινού και τέλος δεν δημιουργείτε για να αρέσει ή να ικανοποιήσει αλλά για να προβοκάρει, να ενοχλήσει, να ξεβολέψει.

    Liked by 1 person

  16. Angelsleaze // 10/11/2014 at 2:52 pm // Reply

    Αλήθεια τώρα Γιώργο; Προκειται για επίθεση; Όχι για την πραγματικότητα του ελληνικού κινηματογράφου; Βασικά ολη σχεδον η τεχνη στην Ελλάδα κρατάει στο περιθώριο το ευρυ κοινό γιατί προφανώς ειμαστε απολίτιστοι και δεν καταλαβαίνουμε τα βαθιά αυτά κονσεπτ του κάθε ψαγμένου σκηνοθέτη. Ναι, να με συμπαθάτε που δεν έχω όρεξη να ακουω ηθοποιους να φωνάζουν και να τσιρίζουν για να περάσει ο σκηνοθέτης ενα κάποιο μύνημα μιας κοινωνίας η οποία είναι στο γκρεμό. Υπάρχουν και καλύτεροι τρόποι για να γίνει αυτό αλλά δε μας νοιάζει γιατί τότε γινόμαστε “μεϊνστριμ” και φτου φτου φτου κακό!

    Αυτό που δεν καταλαβαίνουν πολοί καλλιτέχνες στην Ελλάδα είναι πως κάθε θέμα πρέπει να προσεγγίζεται με πάθος και αγάπη για την τέχνη. Όχι με ψυχρότητα και δηθενισμό για να αναδειξουμε το διαφορετικό και να το παίξουμε καλλιτεχνική ελιτ.

    Η τέχνη είναι για όλον τον κόσμο, όχι για τους εκλεκτούς λίγους. Και δυστηχώς ο “κοσμάκης” θα προτιμήσει τις επιθεωρήσεις του Σεφερλή παρά μια παράσταση του Μπεκετ γιατί πιστεύει οτι αυτα δεν μπορουν να τα προσεγγισουν, πως είναι για μια κλειστή κοινωνία η οποία έχει παραπανω εκπαιδευση και λεφτα. Το ερώτημα είναι όμως…ΤΙ ακριβώς κάνουν οι σκηνοθέτες μας για να ανοίξουν το κόσμο του κινηματογράφου και του θεάτρου σε όλον τον κόσμο και να τον εκπαιδεύσουν;

    Απολύτως τίποτα.

    Liked by 1 person

  17. Apostolis // 10/11/2014 at 2:44 pm // Reply

    “Οι Έλληνες δημιουργοί δείχνουν να φοβούνται διαρκώς μήπως το φως της αλήθειας τους απλουστεύσει, και γι’ αυτό περιχαρακώνονται σε εξεζητημένα και δυσνόητα σχήματα, σε μία προσπάθεια να προσδώσουν στο έργο τους το κύρος που αυτό μπορεί και να μην έχει.”

    Ακριβώς αυτή είναι η γνώμη μου για το άρθρο σου, περιχαρακωμένο σε εξεζητημένο και δυσνόητο λεξιλόγιο, σε μια προσπάθεια να φανεί πιο σημαντικό απ’ ό,τι είναι. Άσχετα με το αν συμφωνώ εν κατακλείδι, σε γενικές γραμμές.

    Like

  18. Εξαιρετικες παρατηρήσεις. Με βρίσκεις πολύ σύμφωνο.

    Like

  19. AIBALIVTHS NTINOS // 10/11/2014 at 7:28 am // Reply

    Α…ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΖΑΡΙΔΗ ΤΟ 1980 ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΓΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΣΑΤΙΡΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΚΡΙΤΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΛΑΒΑΝΙΔΗ ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ

    Like

  20. AIBALIVTHS NTINOS // 10/11/2014 at 7:19 am // Reply

    ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ …ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΟΙ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΥΡΙΟΙ …. ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΓΕΜΙΖΕΙ ΤΗΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΚΥΡΙΟΙ ΕΥΤΥΧΩΣ ΜΑΣ ΣΩΖΟΥΝ 4-5 ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΒΔΟΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ !!!!

    Like

  21. pes ta re paidaki mou, epitelous kapoios! exeis swsth antilhpsh

    Like

  22. Georgios // 09/11/2014 at 10:41 pm // Reply

    Αρχικά να κάνω και εγώ μια αναφορά στο πλούσιο και (σε ορισμένα σημεία) εντυπωσιακό λεξιλόγιό σου,αλλά δεν αρκεί μόνο αυτό.Καλή και ευπρόσδεκτη η εποικοδομητική κριτική,αλλά διαβάζοντας το άρθρο είχα την αίσθηση ότι επρόκειτο για μια προσπάθεια επίθεσης (στοχευμένης προς μία ταινία,βλέπε Κυνόδοντας ή ορισμένους μόνο σκηνοθέτες?).Αμφιβάλλω για την αξία και συνολική συνεισφορά τέτοιων κριτικών στην τέχνη,παρόλο που ευαγγελίζονται (ή αυτό αντιλαμβάνομαι εγώ προσωπικά) αυτόν τον σκοπό.Σε κάθε περίπτωση,πολυ καλά οργανωμένο και διατυπωμένο άρθρο,με καλή πρόθεση αλλα αποτυχημένο κατ’εμέ αποτέλεσμα.

    Liked by 1 person

    • μαςεφαγεηκουλτουρα // 10/11/2014 at 10:33 am // Reply

      συγνωμη τωρ αλλα….γεωργιος????χαλαρωσε λιγο, πηγαινε πιες καμια μπυρα, πεστην σε καμια γκομενα, και μην προσπαθησεις να τη διορθωσεις στο συντακτικο αν κανει και κανα λαθος

      Liked by 1 person

  23. Μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις, ακόμα κι αν διαφωνώ μερικές φορές (αυτή δεν είναι μια από αυτές, δεν έχω τόσες γνώσεις πάνω στο θέμα). Αν μη τι άλλο, διαβάζοντας τα άρθρα σου εμπλουτίζουμε το λεξιλόγιό μας.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: