Advertisements
Breaking Newz:

Ψεύτικα βυζιά με την ευλογία του Θεού

Έβλεπα, τις προάλλες, ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ για την έξοδο γνωστής παρουσιάστριας από το μαιευτήριο, και η αλήθεια είναι πως δεν μπόρεσα να καταλάβω ποιο ακριβώς συναίσθημα με κατέλαβε, κατά την θέαση της χορογραφημένης της αποχώρησης με σύζυγο και νεογέννητο. Ήταν εκνευρισμός ή ντροπή; Οικτρή απογοήτευση ή σαρκαστική ευθυμία;

Προσπερνώντας ως αναμενόμενη την πρώτη, αντανακλαστική μου σκέψη, ότι δηλαδή το θέμα του ρεπορτάζ ήταν μια ανούσια πατάτα που δεν θα ’πρεπε να ενδιαφέρει κανέναν, πέρα από τους άμεσα και έμπρακτα εμπλεκόμενους, επιδόθηκα σε ένα σερί βασανιστικών συλλογισμών σχετικά με τα αισθητικά και κοινωνιολογικά απότοκα του θεάματος. Επρόκειτο για μια μητέρα και έναν πατέρα, όπως χιλιάδες, που με μερικές απλές -και φαινομενικά άκακες- δηλώσεις φανέρωναν την ιδιοσυγκρασία του Έλληνα γονιού σε όλη της την (περιορισμένη) έκταση, προδίδοντας τον επιδερμικό και γεμάτο αγκυλώσεις τρόπο που ο μέσος Έλληνας αντιλαμβάνεται την μητρότητα και την πατρότητα.  

Η μητέρα παρουσιάζεται ως “μανούλα”, δηλαδή ως πρόσωπο που ενδύεται κάθε γλυκερή ιδιότητα ενός σαχλά παραμυθένιου υποκοριστικού και αυτοπροσδιορίζεται κοινωνικά με μία λογική πρωτόγονης απλοϊκότητας. Μοιάζει συνεπαρμένη από το γεγονός ότι γέννησε και πεπεισμένη ότι κάπως έτσι εκπλήρωσε και τον υψηλότερο σκοπό της. Μιλάει με νάζι για τον ρόλο της στο σπίτι, αναφέρεται εύγλωττα στις προηγούμενες αποβολές της για να συγκινήσει κι άλλες “μανούλες” που παρακολουθούν, διακρίνει τη θέση της από εκείνη του συζύγου της (ο ένας δουλεύει στο γραφείο, η άλλη πλένει τα μωρά στο σπίτι και τον περιμένει) και τονίζει ότι της έλειψε το άλλο της παιδί όσο ήταν στο μαιευτήριο (για να μην αμφιβάλει κανείς ότι είναι πράγματι μια καλή “μανούλα” και όχι μία μεροληπτική μέγαιρα). Όλα αυτά, την ώρα που η συγκεκριμένη γυναίκα δουλεύει, ως γνωστόν, στην τηλεόραση, πράγμα που σημαίνει ότι της είναι εξ ορισμού αδύνατο να ενσαρκώνει όντως το ανωτέρω στερεότυπο. Πόσο παράδοξο, λοιπόν, το ότι θεώρησε πρέπον να μας πείσει ότι αυτή ακριβώς είναι η νόρμα που υπηρετεί! Πόσο τρομακτικό να πιστεύει ότι η μίμηση μιας τόσο μικροαστικής παράστασης θα την καθιστούσε αποδεκτή από το σύνολο!  

Από την άλλη, ο πατέρας παρουσιάζεται ως το ισχυρό μέρος τη συζυγικής σύμβασης, ευχαριστεί τον Θεό για την ευτυχία του (υπερτονίζοντας την τελευταία λες και η ύπαρξή της εξαρτάται από την επάρκεια της διατυμπάνισής της) και ανάγει τη σχέση πατέρα-κόρης σε μία χαριτωμένα αντιθετική συνύπαρξη με σεξιστικές βάσεις (“πώς θα βλέπω τώρα ποδόσφαιρο ήσυχος στο σπίτι;”). Δίπλα στο ζεύγος βρίσκεται ο υπερήφανος γυναικολόγος, γιατί φυσικά κάθε Ελληνίδα έχει τον γυναικολόγο της, όπως έχει τον χασάπη της, τον μανάβη της και τον αστρολόγο της.  

Παράλληλα με αυτό το αναχρονιστικό μιντιακό θεατρικό για θείτσες, υπέπεσε στην αντίληψή μου ότι ένας δημοφιλής ραδιοφωνικός σταθμός, από αυτούς που λανσάρουν και συντηρούν την κρατούσα λαϊκή μουσική κουλτούρα, διαφημίζει με δόξα και τιμή τον νέο του διαγωνισμό με έπαθλο μια πλαστική στήθους, λες και πρόκειται για σιδερώστρα ή αντικολλητικό τηγάνι. Το προσωπείο της ελληνικής χρηστότητας και η κουφότητα του μοντέρνου trash σε έναν ανίερο γάμο σκοπιμότητας!  

Η αντίθεση του συντηρητισμού με τη νεωτερική χυδαιότητα δεν με σοκάρει καθόλου, γιατί επί της ουσίας πρόκειται για δύο διαφορετικές εκφάνσεις του ίδιου λαϊκισμού. Το πρότυπο της ευτυχισμένης καθωσπρέπει οικογένειας που κομπάζει δημοσίως για την αποστειρωμένη κανονικότητα και την πατροπαράδοτη ευταξία της, από τη μία, και η απροκάλυπτη εμπορευματοποίηση της new age ανθρώπινης ματαιοδοξίας, από την άλλη, είναι οι δύο όψεις του ίδιου κίβδηλου νομίσματος. Πρόκειται, ουστιαστικά, για την επικερδή επένδυση των ελληνικών media στους δύο νοσηρότερους πόλους του σύγχρονου πολιτισμού: αφενός, στην δογματική προσκόλληση στην τυπολατρία και, αφετέρου, στην ξέκωλη ανοιχτοσύνη και διαθεσιμότητα (όπως ερμηνεύει ο μέσος νους την θέση του μέσα στην τεχνολογική και κοινωνική εξέλιξη).  

Η σχιζοφρένεια αυτή χωνεύεται με περισσή άνεση, φυσικά, γιατί τρέφει ιδανικά τις παθολογικές ανάγκες των ανθρώπων στους οποίους απευθύνεται. Τον καημό τους δηλαδή, να τους καμαρώσει ο μονόχνωτος παππούς τους, ενώ παράλληλα δρέπουν με απληστία τους ελκυστικούς καρπούς των επιπόλαιων απογόνων τους. Σύγχυση πολιτισμών, σύγχιση νεύρων, ηθικός αποπροσανατολισμός, πολιτισμική πόλωση και ανυπαρξία μεσότητας.  

Μείναμε με τις χειρότερες ποιότητες παρελθόντος και μέλλοντος στα χέρια, και δεν ξέρουμε τι να τις κάνουμε. Γι’ αυτό τις μπλέκουμε. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: